Zeytin Ağacı 3. sezon: Yaz sıkıntısı

(5.5/10)

Burcu B. Bilgin

Netflix ekranının çok izlenmesine karşın türlü yönleriyle en çok eleştirilen dizilerinden ve çeşitli tartışmalar başlatan dizisi Zeytin Ağacı, üçüncü ve final sezonuyla ekrana veda etti.

Dizinin son sezonunu izleyip sizler için değerlendirdim:

Fragmanı Youtube’da izlemek için linke tıklayın

Senaryosunu Nuran Evren Şit’in kaleme aldığı hikayenin yönetmen koltuğunda Erdem Tepegöz oturuyor.  OGM Pictures yapımı dizide Tuba Büyüküstün, Seda Bakan, Boncuk Yılmaz, Rıza Kocaoğlu, Umut Kurt, Füsun Demirel, Şükrü Özyıldız, Berk Cankat, İlayda Akdoğan ve Atsız Karaduman rol alıyor.

Dizinin açılış sekansında, Çanakkale Savaşı’nda Salih Çavuş, yani Ada’nın dedesinin bir düşman askerini kurtardığı, final bölümünde anlamdırabileceğimiz gizemli bir sahneyi izliyoruz.

Dizi, hemen ardından ikinci sezon sonunda bıraktığı yerden, aile dizimi ve şifalanma üzerine eğitim almak için İspanya’ya giden Ada Korkmaz’ın (Tuba Büyüküstün) buradan dönüşüyle başlıyor.

Uçakta yeni “esas oğlanla” yani bir üniversitede antropoloji dersleri veren Özgür (Şükrü Özyıldız) tanışan Ada’yı görürken, diğer yandan dizinin diğer kahramanlarının hayatlarına kısa bir projeksiyon yapılıyor.

Özgür’ün hayatında yarattığı yeni rüzgarın da etkisiyle üvey kızkardeşi Deniz’i (İlyada Akdoğan) bulma çabalarına girişen Ada, bunda başarılı oluyor ve macera başlıyor.

Yeni sezonda affetme, ölüm ve geçmişin yüklerinden kurtarmaya yoğunlaşan dizinin dakika bir gol bir didaktik havasının Ada’nın sürekli aralara giren monologlarıyla daha da arttığını, bir kişisel gelişim programı havasına girdiğini fark ediyoruz.

Ada’nın sekanslarında Tuba Büyüküstün’ün yıllardır alışılagelen donuk oyunculuğunun sürmesi nedeniyle ağırlaşan hava, Leyla (Seda Bakan), eşi Erdem (Umut Kurt) ve Eleni’nin Meyhanesi’ne gelindikçe kuş gibi hafifliyor ve izleyici adeta ferahlıyor.

Mutfak Şefi Yorgos (Berk Cankat) ile Leyla’nın sahneleri ise dizinin en eğlenceli anları oluyor. Açıkçası ben bu mutfak şefi ile hayatından bıkmış ev kadını/meyhane işletmecisi arasındaki öyküyü bir dizi yapsalar Zeytin Ağacı’nı izlemektense bunu seyretmeyi tercih ederdim.

Yan konu olmaktan çok ana konu olmayı daha fazla hak eden ikili sekanslarda Yorgos’un ailesinin mübadele anılarının biraz daha uzun ele alınması çok daha çarpıcı olabilirdi.

Aynı şekilde Leyla’nın çocukluğunda bir at çiftliğinde yaşadığı kötü anıların etkisiyle yaşadığı travma ve arkasından kendi çocuklarına “Ben sizi bu dünyadaki kötülüklerden nasıl koruyacağım? Beni de annem koruyamadı, babam koruyamadı. Eğer benden sır saklamazsanız size kendinizi nasıl koruyabileceğinizi öğretebilirim,”  sözü tüm sezonlar boyunca senaryoya konulmuş belki de tek iyi sözdü.

Leyla’nın hikayesinin, diğerlerine göre çok daha kendine inandıran bir öykü olmasından kaynaklı olarak yine eşi Erdem ile iniş çıkışları, çocuklarıyla ilişkisi, yürütmeye çalıştığı meyhaneye odaklanırken bir taraftan da aklının yarım bıraktığı psikoloji eğitiminde kalması gibi yönleriyle bu sekanslar kendini zevkle izlettirdi.

Ada ile kardeşi Deniz’in ilişkisine dönecek olursak yıllar önceki travmayla iç içe işlenen sahnelerde ultra bir yapaylık hakimdi. Öyle ki çoğu sahne “Bu kadarı da olmaz,” dedirtti.

Zaten yerli ekran tarihinde Ada kadar kendini sevdiremeyen, hakiki olmaktan uzak, donuk, ne yaptığı belirsiz çok az karakter olması bir yana, yığınla da mantık hatası izledik.

Bir kere, Ada hala hastanede çalışıyor mu çalışmıyor mu sorunsalına bir bakalım. İspanya’ya gitmek için işini bıraktı diye biliyoruz ama her sağlık sorununda hastanede görev yaparken, hatta ameliyata girerken izliyoruz.

Üstelik de hani her apartmanda insanların türlü sağlık sorunlarını gösterdiği, branşı olsun olmasın yol gösteren bir doktor vardı ya Ada da aynı görevi üstleniyor. Herkes hastaneye gitmek yerine onun kapısını çalıyor, mesela bağımlılık üzerine de uzman olduğunu izliyoruz.

Kızkardeşi Deniz ile ilişkisi ise tamam evet sezonun temalarından biri affetmek ama artık Ada’nın tokat atana diğer yanağını çeviren Hazreti İsa’dan neredeyse hiçbir farkı yok. Üstelik de yine belirtmek gerekirse her şey inandırıcılıktan çok uzak, kardeşiyle öyküsü seyirciyi kendine çekmiyor.

Aynı şekilde seyirciyi cezbetmesi beklenen Ada ile Özgür ilişkisi ise Sevgi’nin (Boncuk Yılmaz) annesi Mükerrem’in (Füsun Demirel) aşkından daha az merak vaat ediyor.

En başından beri donuk başlayan, yüksek ihtimalle Büyüküstün’ün ekrana yaydığı durağan enerjiden dolayı da bu şekilde ilerleyen ilişki, “Aman canım, sonu da ne olursa olsun,” dedirtiyor.

Ada, Ayvalık pazarından aldığı muhtemel kıyafetlerle bir iyilik perisi gibi ortalıkta salınırken, Sevgi ile eşi Fiko (Rıza Kocaoğlu) cephesinde de enteresan sahneler izliyoruz.

Fiko’nun yıllar sonra yeniden hayatına giren babası Rıza (Atsız Karaduman) Sevgi’nin tatilden dönen annesi Mükerrem ve türlü sorunları, bu sahnelerde rol alan oyuncuların güçlü oyunculukları sayesinde ayakta duruyor.

Ancak tabii dizide her zaman olduğu gibi konu bulmak adına hemen her tuşa basıldığını da görüyoruz. Depremzedelerin sorunlarından çocuk tacizine, arazi mafyasının zeytinliklere göz dikmesinden azınlık sorunlarına kadar ne kadar konu varsa işlenmiş ve bir çoğu da yine derinliğine inilmeden şöyle bir işlenip geçiştiriliyor.

Aile dizimi konusunda yine akıllara zarar, yoğun teatrallik barındıran sahnelere imza atılırken, Ada yeni sezonda yepyeni bir klinikte hizmet veriyor.

Bu arada, seyircinin sezonlardır merak ettiği o lüks villasının masraflarını nasıl karşıladığı, bu yeni klinikteki onca tadilatı nasıl yaptırdığı, hatta kendisi de çok az hastası olduğunu itiraf etse de bu masrafları nasıl karşıladığı sorusu havada kalıyor.

Buna mukabil Leyla ile eşi Erdem, Sevgi ile Fiko, yani dizideki hemen herkes maddi sorunlarla boğuşuyor. Masraflar için kredi alınıyor, baba yadigarı saatler satılıyor, ancak bu ekonomik problemler nedense Ada’ya hiç uğramıyor.

Sezon boyunca türlü konulara değinen ve fazla her telden çalsa da iyi kötü bir ritm tutturan dizi, yedinci bölümün sonunda tüyosu verilen, sekizinci ve son bölümde de aniden kapıyı çalıveren sert bir gelişmeyle sona eriyor.

Üstelik de bu öyle bir final ki dizinin üç sezondur altını defalarca kalın kalın çizip durduğu ana temayı, bütün savunduğu savları bir anda paramparça ederek tuhaf bir “Game of Thrones ölümü” barındırıyor.

Zeytin Ağacı, ilk iki sezonu boyunca kökleri anlama, geçmiş travmaları çözme ve bireysel farkındalıkla kendi kaderini dönüştürme gücü üzerine kuruluydu. Karakterler “aile dizimi” sayesinde geçmişin yüklerinden sıyrılıp özgürleşmeye çalışıyordu.

Finalin, olayları kişinin iradesinden bağımsız ve tamamen “kaçınılmaz bir kader”  çizgisine bağlamasıyla akla ünlü şiirin “Sakın kader deme kaderin üstünde bir kader vardır/Ne yapsalar boş göklerden gelen bir karar vardır” mısralarını getirdi.

Dolayısıyla üç sezon boyunca izleyiciye anlatılan “geçmişi şifalandırarak geleceği değiştirebilirsin,” felsefesinin de aslında bir “çöp” olduğu ortaya konulurken Zeytin Ağacı kendi kendini sabote etmiş oldu.

Ölüm içerikli şarkılarla da iyice ağdalı hale getirilen bu sahneler, yaz aylarında biraz Ayvalık manzarası izleyip ferahlamak isteyen seyirciyi adeta Orhan Gencebay’lı arabesk bir filmin içine sokup sokup çıkardı.

Oyunculuklara gelecek olursak Tuba Büyüküstün’ün ne sevinç ne üzüntü, ne şaşkınlık ne de acı barındırmayan oyunculuğunun bir izleme zevki vermediğinin yeniden altını çizmek lazım.

Dizinin en hakiki performanslarından birini sergileyen Seda Bakan yine ışıl ışıl parlarken, Leyla karakterini oynamıyor adeta yaşıyor. Kocası Erdem rolündeki Umut Kurt da başarılı bir oyunculuk sergiliyor.

Özgür rolündeki Şükrü Özyıldız için söylenebilecek şey Özyıldız’dan çok canlandırdığı karakterin aşırı klişe bir beyaz atlı prens olduğu.

Her ne kadar karakterine katmanlar eklenmeye çalışılsa da sonuç ne yazık ki değişmiyor. Dolayısıyla da bu karaktere kim olsa oyunculuğuyla bir şey katması zorken işin içine bir de son derecede donuk Büyüküstün ile karşılıklı oynamak girince her şey iyice zorlaşıyor.

Dizinin Seda Bakan ile beraber en iyilerine gelince onları ailece taçlandırmak gerekiyor. Fiko rolündeki Rıza Kocaoğlu, babası rolündeki Atsız Karaduman, kayınvalidesi rolündeki Füsun Demirel, evlatlık kızları Halime rolündeki Tomris Yaz Yıldız grup halinde başarılı bir performans sergiliyor.

Özellikle ilk ve ikinci sezonda biraz zorlama bir oyunculuk sergileyen Sevgi rolündeki Boncuk Yılmaz, bu sezon biraz ilerleme gösterse de bu başarılı kadro içinde biraz geride kalıyor. Dizinin Zaman Bey’i Fırat Tanış’ın yokluğu ise hissediliyor.

Sonuç olarak aile dizilimi gibi tartışmalı bir konuyu teatral sahnelerle ekrana getirerek zaman zaman inandırıcılıktan uzaklaşan Zeytin Ağacı, kadrosundaki Seda Bakan, Rıza Kocaoğlu, Füsun Demirel, Fırat Tanış gibi güçlü isimlerin desteğiyle ve Ayvalık manzaraları sayesinde izlenebilirlik düzeyini zaman zaman artırdı.

Dizi, üç sezon boyunca affetme, şifalanma, aileden gelen geçmiş travmaları iyileştirerek hayatını düzeltme gibi temalar işledi.

Ancak oldukça zayıf sezon finaliyle kendi savlarını kendi çürüten dizi, insanın hayatını değiştirmenin kendi elinde olduğu yönündeki temasını “Aslında kaderden öteye geçilmez,” noktasına bağladı.

Dram dozundan beslenmeyi ve izleyiciyi şaşırtarak etkili bir final yapmayı hedefleyen dizinin bu çabası hedefini şaşıran bir kurşun gibi tam tersi etki yaptı. Aşırı didaktik bir tonu olan, her tuşa basarak temalarını desteklemeye çalışan ve sonunda da hiçbir şey anlatmayan diziyi sadece bol bol Ayvalık manzarası izlemek isteyenlere tavsiye ediyorum.